ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑ

ΜΑΣ ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΤΟ ΡΕΜΑ, ΜΑΝΑ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ

 

Μια ιστορία θα σας πούμε που την ζήσαμε παιδιά. Φέτος η περιβαλλοντική ομάδα αποφάσισε να ασχοληθεί με το νερό στην ευρύτερη περιοχή της Γουμένισσας. Καθώς όμως το θέμα είναι τεράστιο, είμαστε εδώ για να σας παρουσιάσουμε ένα μικρό χρονικό των δραστηριοτήτων μας και των εντυπώσεων που αποκομίσαμε από αυτές.

 

15 Οκτωβρίου 2006. Σήμερα που είναι Κυριακή και η ώρα πήγε 11 βρήκαμε χρόνο για να συναντηθούμε. Παίξαμε ένα παιχνίδι γνωριμίας (κινηθήκαμε στην αίθουσα, μάθαμε πού μένει ο καθένας – όχι ότι δεν το ξέραμε - , αλλά και τι του/της αρέσει και τι τον/την ενοχλεί), προσδιορίσαμε το θέμα μέσω μιας ιδεοθύελλας που μας πήρε και μας σήκωσε, συζητήσαμε για την εκδρομή στο Κ.Π.Ε. Ποροΐων και προσχεδιάσαμε την επίσκεψή μας στο ποτάμι της Γουμένισσας, γνωστό και ως Μαυροπόταμο, στην επόμενή μας συνάντηση. Στο τέλος μας ανατέθηκε η εύρεση ιστοριών και θρύλων για τα ποτάμια της περιοχής.

 

Δύο εβδομάδες μετά.

Περίπατος στην Τσέρνα Ρέκα

(Τραχανίδου Κατερίνα)

 

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2006. Είμαστε έξω από το Γυμνάσιο και περιμένουμε να έρθουν όλοι για να αρχίσει η εκδρομή μας. Προορισμός μας ο Μαυροπόταμος, το ένα από τα δύο ποτάμια της όμορφης κωμόπολης μας, της Γουμένισσας και το οποίο μάθαμε ότι λέγεται και Τσέρνα Ρέκα στη βλάχικη διάλεκτο. Έχουν έρθει σχεδόν όλοι. Η ώρα να ξεκινήσουμε ήρθε.

Η διαδρομή είναι ευχάριστη, όχι όμως για όλους μας. Κάποιοι κάνουν ωτοστόπ, άλλοι κάθονται για λίγα λεπτά ξεκούρασης Μετά από αρκετές δυσκολίες φτάνουμε στο ποτάμι. Περνάμε την ξύλινη γέφυρα και αναζητάμε ένα παγκάκι να κάτσουμε, καθώς τα περισσότερα είναι σπασμένα και λερωμένα.

Η ώρα της ζωγραφικής έφθασε. Παρατηρούμε τον περιβάλλοντα χώρο και ζωγραφίζουμε ό,τι μας άρεσε. Η ζωγραφιά ολοκληρώνεται και καταγράφουμε τα θετικά και τα αρνητικά σημεία του χώρου με γραμματέα την Ανθούλα. Τα αρνητικά δυστυχώς είναι υπεραρκετά, ενώ τα θετικά λίγα. Ελπίζουμε κι ευχόμαστε η κατάσταση να βελτιωθεί και η ομάδα αποφασίζει να γράψει γράμμα διαμαρτυρίας στο δήμαρχο.

Εκτός όμως από το γράμμα, η ομάδα αναλαμβάνει και ουσιαστική δράση. Τα μέλη της, αφού εξοπλιστούν με γάντια, μαζεύουν τα σκουπίδια της περιοχής. Οι δυσάρεστες οσμές απωθούν τους μαθητές, οι

 

οποίοι όμως συνεχίζουν απτόητοι το έργο τους, αν και κάποιοι λουφάρουν.

Ήρθε η ώρα να φύγουμε. Εκείνη την ώρα καταφθάνουν και κάποια μέλη της ομάδας αργοπορημένα λόγω της αλλαγής της ώρας. Φωνές, παρεξηγήσεις, αλλά τέλος καλό, όλα καλά. Στην επιστροφή ξανά ωτοστόπ, όμως κανένας πάλι δε σταματά. Επιστροφή ξανά στην αφετηρία μας. Κούραση, συζήτηση και χαιρετισμοί, προσμένοντας κάτι καλύτερο.

 

      

Παρατηρώντας το τοπίο

 

     

Μαζεύοντας σκουπίδια

 

29 – 30 Νοεμβρίου 2006. Επίσκεψη στο Κ.Π.Ε.Ποροΐων και παρακολούθηση του προγράμματος «Κερκίνη, η λίμνη μας».

Εμπρός για την Κερκίνη

(Αλεξανδρή Μαρία, Κουσιδώνη Έφη και Λέτσιου Αντωνία)

Η ομάδα της Περιβαλλοντικής του Γυμνασίου Γουμένισσας με την καθοδήγηση και τη συνοδεία της καθηγήτριας Μπάρτζου Ευαγγελίας στις 29-30 Νοεμβρίου διοργάνωσε μια διήμερη εκδρομή στα Άνω Πορόια και φιλοξενήθηκε από το Κ.Π.Ε. τους.

Το πρωί της Τετάρτης, όλη η ομάδα καθώς και η κ.Καραγεωργάκη, η οποία την συνόδεψε, συγκεντρώθηκε στο προαύλιο του Γυμνασίου και μπήκε στο λεωφορείο. Φτάσαμε στο Κ.Π.Ε. στις μία. Μας τακτοποίησαν στα δωμάτιά μας και μετά φάγαμε μεσημεριανό.

      

Στρώνοντας κρεβάτια                             Στη μαθητική εστία

     

Περπατώντας στα Άνω Πορόια

    

Έπειτα, όπως ήταν σχεδιασμένο, περιηγήθηκαμε στο χωριό και αγοράσαμε αναμνηστικά από τον τοπικό συνεταιρισμό των γυναικών του χωριού. Επιστρέψαμε στη μαθητική εστία, ξεκουραστήκαμε και το απόγευμα μας περίμενε ένα μεγάλο παιχνίδι. Ύστερα παρακολουθήσαμε slides και ενημερωθήκαμε για τον υγρότοπο.

Αργότερα φάγαμε βραδινό και ακολούθησε ένα μικρό πάρτυ με χορό και μουσική. Το βράδυ παρακολουθήσαμε λίγη ώρα τηλεόραση και στις 11 κοιμηθήκαμε.

Το επόμενο πρωινό ξυπνήσαμε στις επτά. Ετοιμαστήκαμε, μαζέψαμε τα πράγματά μας και φάγαμε πρωινό. Στη συνέχεια ακολούθησε περιήγηση στη λίμνη Κερκίνη. Εκεί μελετήσαμε εξονυχιστικά το τοπίο. Κάναμε μια ατομική δραστηριότητα, όπου καταγράψαμε τις απόψεις μας με θέμα τον υγρότοπο. Μελετήσαμε τα νιτρικά, το ph και τη θερμοκρασία της λίμνης. Επίσης, παρατηρήσαμε τα πουλιά που βρίσκουν καταφύγιο σε αυτήν. Αργότερα συγκεντρωθήκαμε στη μαθητική εστία, όπου πραγματοποιήσαμε διάφορες δραστηριότητες σχετικές με τα όσα παρατηρήσαμε στη λίμνη. Ύστερα φάγαμε μεσημεριανό, ξεκουραστήκαμε και αναχωρήσαμε από το Κ.Π.Ε.

     

Παρατηρώντας το χώρο γύρω από τη λίμνη

     

Αργυροπελεκάνοι                                Κρατώντας ενθύμια

    

Μετρώντας το ph και τη θερμοκρασία της λίμνης

 

Ήταν μια υπέροχη εκδρομή και μια θαυμάσια εμπειρία. Ήταν ενημερωτική αλλά συγχρόνως και διασκεδαστική.

 

 

 

 

Και όσα δε λέγονται

(Καθαροπούλου Βασιλιάνα)

Τα κορίτσια όμως δεν τα αποκαλύπτουν όλα!

Την πρώτη μέρα μας είχαν ετοιμάσει ένα παιχνίδι στο Κ.Π.Ε. Μετά την ενημέρωση για τη λίμνη μπήκαμε σε μια αίθουσα, όπου, αφού γνωριστήκαμε, χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Κάθε ομάδα είχε έναν αρχηγό, ο οποίος καθοδηγούσε τους υπόλοιπους που ήταν πιασμένοι σε μια ουρά πίσω του, φωνάζοντας συνθήματα. Πανικός και γέλια, καθώς κάποιοι δεν άκουγαν τα συνθήματα, άλλοι δεν προλάβαιναν την ουρά τους, άλλοι χάθηκαν.

    

Ο μεγάλος χαμός όμως έγινε το βράδυ. Μετά το φαγητό, ακολούθησε pyjama-party, στο οποίο απαγορευόταν η είσοδος σε όσους δεν ήταν κατάλληλα για την περίσταση ντυμένοι. Στη συνέχεια παίξαμε στο δωμάτιο των αγοριών και ακούσαμε μουσική. Και γύρω στις 11.30, που υποτίθεται ότι όλοι είχαμε πέσει για ύπνο, άρχισε η επίθεση. Ο πρώτος και ο δεύτερος θάλαμος αποφάσισαν να κάνουν μια φάρσα στον τρίτο. Χτυπούσαν τις πόρτες και τις μπαλκονόπορτες και κολλούσαν χαρτάκια με σκοπό να μας τρομάξουν. Το αποτέλεσμα δεν ήταν καθόλου τρομακτικό, αλλά αστείο και λίγο εκνευριστικό. Την άλλη φορά θα τους δείξουμε εμείς.

 

 

 

 

17 Δεκεμβρίου 2006. Σήμερα που το κρύο είναι τσουχτερό αλλά η μέρα ηλιόλουστη αποφασίσαμε να περπατήσουμε στη Γουμένισσα για να καταγράψουμε τις κρήνες και να καταλήξουμε στο δεύτερο μεγάλο ποτάμι της πόλης, τη Γιούρβιτσα. Γι’ αυτό το λόγο είμαστε κατάλληλα εφοδιασμένοι με χάρτες. Χωριστήκαμε επίσης σε τρεις ομάδες. Σε κάθε μία ανατέθηκε η συμπλήρωση και συγκέντρωση ερωτηματολογίων που θα απευθύνονται στους καταστηματάρχες των τριών πλατειών της Γουμένισσας με στόχο τη διερεύνηση της σχέσης νερού και ανάπτυξης εμπορικής δραστηριότητας.

 

      

Στην πλατεία Μακεδονομάχων              Απέναντι από το Κ.Τ.Ε.Λ.

 

     

Μπροστά από την αστυνομία               Στην εκκλησία της Παναγίας

 

    

Στο ποτάμι της Γιούρβιτσας


      Στην κεντρική πλατεία                            Στην εκκλησία του Αγ.Γεωργίου

 

25 Ιανουαρίου 2007. Συνέντευξη με τον κ. Δημήτρη Άλλιο.

Σήμερα που έχει πολύ κρύο τρία μέλη της ομάδας επισκέφτηκαν τον κ.Δημήτρη Άλλιο, συνταξιούχο ράπτη ετοίμων ενδυμάτων. Η συνάντηση μαζί του ήταν μια μικρή αποκάλυψη. Ο κ.Άλλιος, ένα ανήσυχο πνεύμα με πολλά ιστορικά ενδιαφέροντα, μας δέχτηκε στο ζεστό και φιλόξενο σπίτι του, μας έδειξε τη συλλογή του από ιστορικά έγγραφα και περιοδικά και μας προσέφερε σημαντικές πληροφορίες για τα μπατάνια, τους νερόμυλους και τις κρήνες της Γουμένισσας. Τον ευχαριστούμε πολύ.

      

Οι απεσταλμένοι δημοσιογράφοι στο σπίτι του κ.  Δημήτρη Άλλιου

 

28 Ιανουαρίου 2007. Πρώτη συνάντηση της ομάδας για το νέο έτος. Χωριζόμαστε σε ομάδες και συμπληρώνουμε όλοι το «εκπαιδευτικό τραπεζομάντηλο» που μας δόθηκε με τα εξής ερωτήματα: α) Τι σημαίνει για σας περιβάλλον;, β) Τι σημαίνει για σας σέβομαι το περιβάλλον;, γ) Ποια ήταν η χειρότερη στιγμή της περιβαλλοντικής ομάδας; και δ) Ποια ήταν η καλύτερη στιγμή; Κόβουμε και κολλάμε τις απαντήσεις στον πίνακα ανακοινώσεων. Γέλια και πειράγματα. Στη συνέχεια συζητάμε για τη μέχρι τώρα πορεία της ομάδας και για τα μελλοντικά της σχέδια. Στο τέλος όλα τα παρόντα μέλη σε μια στιγμή έμπνευσης δημιουργούν το σύνθημα της ομάδας, το οποίο και μελοποιήθηκε από την κ.Α.Τσαϊρέλη.

 

      

Δουλεύοντας σε ομάδες

 

     

 

     

Διαβάζοντας τις απαντήσεις

 

5 Φεβρουαρίου 2007. Όλες οι απαντήσεις του εκπαιδευτικού τραπεζομάντηλου και το σύνθημα της ομάδας μοιράζονται στα μέλη της ομάδας.

 

18 Μαρτίου 2007. Στόχος της ομάδας για σήμερα είναι η επίσκεψη στην Τσέρνα Ρέκα για δεύτερη φορά. Κατηφορίζουμε αυτή τη φορά χωρίς γκρίνιες – έχουμε πλέον εξασκηθεί. Μόλις φθάνουμε στον προορισμό μας χωριζόμαστε σε δύο ομάδες, οι οποίες αναλαμβάνουν να μελετήσουν διαφορετικό τμήμα του ποταμού. Μέσα σε μισή ώρα κάθε ομάδα πρέπει να μετρήσει τη θερμοκρασία και το ph του νερού σε τρία διαφορετικά σημεία του ποταμού, να καταγράψει τα είδη των σκουπιδιών που απαντά και να καταγράψει τις παρατηρήσεις της για την ανθρώπινη παρέμβαση στην περιοχή. Τα συμπεράσματα κοινά και για τις δύο ομάδες.

·        Τα απορρίμματα παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία [πλαστικά (σακούλες, ποτήρια, καπάκια κ.ά.), μέταλλα (κουτάκια αναψυκτικών), γυαλιά (μπουκάλια), ελαστικά (κομμάτι από λάστιχο, προφυλακτικά) και άλλα (τσιγάρα, χαρτιά)], τα πλαστικά όμως υπερτερούν.

·        Η ανθρώπινη παρέμβαση είναι εμφανής στο χώρο, σε άλλα σημεία θετική (ξύλινες γέφυρες, πάγκοι, μονοπάτια πετρόχτιστα) και σε άλλα αρνητική (graffiti, κρήνες σκουριασμένες).

·        Στα θετικά και οι μετρήσεις του νερού, οι οποίες κυμαίνονται σε φυσιολογικά επίπεδα.     

Ο γυρισμός είναι ένας μικρός Γολγοθάς. Κουρασμένοι μετά από τρεις ώρες περίπου περιήγησης, χωρίς νερό και με τον ήλιο να χτυπάει κατακούτελα φθάσαμε πάλι στο Γυμνάσιο.

 

      
Μετρώντας τη θερμοκρασία και το
ph του νερού

 

      

Καταγράφοντας τα είδη των απορριμάτων

 

      

Περιδιαβαίνοντας στη θέση Δύο ποτάμια

 

29 Απριλίου 2007. Σήμερα είναι η τελευταία μας εξόρμηση. Στόχος είναι η επίσκεψη στο μοναδικό εν λειτουργία πλέον μπατάνι της περιοχής, που βρίσκεται στη Γρίβα, 5χλμ. από τη Γουμένισσα. Το ραντεβού δόθηκε για τις 10.30. Μαζευόμαστε 21 παιδιά και με τη βοήθεια του διευθυντή μας κ.Ζιέλκα και των πρόθυμων πατέρων και θείων της Καλαντίδου Κατερίνας, της Κουσιδώνης Έφης και της Τραχανίδου Κατερίνας η περιπέτεια ξεκινά. Για τα υπόλοιπα ακούστε τον ανταποκριτή μας Τάτση Πολυχρόνη και διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο κ.Θανάσης Τσιάρας, που έθεσε σε λειτουργία το μπατάνι για χάρη μας, στο συμμαθητή μας Μάριο Ζιέλκα.

Στα μπατάνια της Γρίβας

(Τάτσης Πολυχρόνης)

Σήμερα εμείς η περιβαλλοντική ομάδα του Γυμνασίου Γουμένισσας κάναμε την τελευταία μας εξόρμηση, πηγαίνοντας στα μπατάνια. Έχοντας στη διάθεσή μας πέντε αυτοκίνητα φτάσαμε αρχικά στο χωριό της Γρίβας κι έπειτα ακολουθήσαμε έναν χωματόδρομο που οδηγούσε στο ποτάμι. Ο δρόμος ήταν αρκετά δύσκολος, με λακκούβες και πέτρες, αλλά οι εικόνες και οι μυρωδιές του καταπράσινου τοπίου μας αντάμειψαν. Μόλις φτάσαμε στον προορισμό μας, μας υποδέχτηκε ο κ.Θανάσης Τσιάρας, ο οποίος μας πληροφόρησε για τη λειτουργία του μπατανίου. Τελειώνοντας την περιήγησή μας επιστρέψαμε στη Γουμένισσα, πήγαμε για παγωτό, καθίσαμε στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, κουβεντιάσαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για του χρόνου.

 

      

Παρακολουθώντας το μπατάνι σε λειτουργία

  

Μετά το παγωτό στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου

15 Μαΐου 2007. Επίδοση της επιστολής διαμαρτυρίας προς το δήμαρχο της Γουμένισσας με θέμα την τοποθεσία Δύο ποτάμια και την ανάδειξή της. Την επιστολή εκ μέρους της ομάδας συνέγραψαν η Παπακαρμέζη Σοφία και η Σουλούντση Μαρία, μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου. (Για το περιεχόμενό της βλ. παρακάτω σ.19-20)

 

 

 

 

ΙΔΟΥ, ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

 

·        Δύο συνεντεύξεις με θέμα τα μπατάνια

 

·        Μία επιστολή διαμαρτυρίας στο δήμαρχο με στόχο τη βελτίωση της ευρύτερης περιοχής του Μαυροπόταμου

 

·        23 συμπληρωμένα ερωτηματολόγια με στόχο τη διερεύνηση  της σχέσης εμπορικής κίνησης και υδάτινου στοιχείου

 

·        Σύντομος οδηγός με προτάσεις της ομάδας για την επίσκεψη χώρων που έχουν σχέση με το υγρό στοιχείο στην περιοχή

 

·        Ένας χάρτης όπου σημειώνονται οι κρήνες στην πόλη της Γουμένισσας

 

·        Ενδιαφέρουσες απαντήσεις σ’ ένα εκπαιδευτικό τραπεζομάντηλο

 

·        Σύνθημα που την ομάδα ενώνει

 

 

 

 

 

 

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΛΛΙΟ

(Αλεξανδρή Μαρία, Καλαντίδου Κατερίνα, Χρησταντωνίου Μαρία)

 

 

Ποια είναι η πρώτη αναφορά σε έργα που αφορούν την ύδρευση και την άρδευση της περιοχής;

Οι Βενετσιάνοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από την εκκλησία της Παναγίας ήταν οι πρώτοι οι οποίοι εντόπισαν τις πηγές και σχεδίασαν τον τρόπο μεταφοράς του στο χωριό. Αρχικά το έφεραν  

 

υψηλότερο σημείο της περιοχής, το Μύλο του Άλλιου στη Γρίβα, ώστε να εκμεταλλευτούν την ορμή του νερού που πέφτει από ψηλά. Μ’ αυτόν τον τρόπο τα ¾ του ποταμού έφθαναν στη Γουμένισσα και το ¼ στη Γοργόπη.

Οι κάτοικοι της περιοχής βοήθησαν καθόλου τους Βενετσιάνους;

Οι Γουμενιτσιανοί ήταν εκείνοι που έχτισαν τον υδραύλακα. Το νερό έφθανε από το Μύλο του Άλλιου χάρη σε μικρά μικρά κανάλια, των οποίων ο πυθμένας ήταν κτιστός με πλακάκια και από πάνω σκεπάζονταν με μεγαλύτερες πλάκες.

Πώς ωφέλησε αυτό το έργο το χωριό;

Ευνοήθηκαν οι καλλιέργειες, ιδιαίτερα του καλαμποκιού, και το χωριό αναπτύχθηκε. Έγινε πιο πλούσιο και χτίστηκαν νέα σπίτια και πέρα από την περιοχή της Παναγιάς, καθώς και μύλοι.

Πότε χτίζονται οι μύλοι;

Μετά τους Βενετσιάνους ήρθαν οι Αρβανίτες. Γύρω στο 13ο αιώνα χτίζονται και οι πρώτοι μύλοι, αριστερά και δεξιά του καναλιού, όπου ήταν κατηφορικά, οι οποίοι ήταν υδρόμυλοι. Λειτουργούσαν δηλαδή με την πίεση του νερού. Όσο μεγαλύτερη πίεση τόσο μεγαλύτερη δύναμη.

Πώς ήταν κατασκευασμένοι;

Είχαν μεγάλους σωλήνες από ξύλο, που στο πάνω μέρος τους είχαν ακωνικό, φαρδύ στόμιο, και κάτω στένευαν, για να γίνεται η πίεση του νερού μεγαλύτερη. Εκεί έβαζαν μια φτερωτή, έναν κύκλο, μια ρόδα δηλαδή, η οποία είχε φτερά, που γυρνούσαν με την πίεση του νερού. Στη μέση της φτερωτής τοποθέτησαν έναν όρθιο στύλο και απάνω στην κορυφή στήνανε τη μυλόπετρα. Στη συνέχεια είχαν πάνω της μια δεύτερη μυλόπετρα, η οποία γυρνούσε και άλεθε το σιτάρι και το καλαμπόκι.

Ποιος είναι ο πιο παλιός νερόμυλος στην περιοχή;

Πρώτα χτίστηκε ο μύλος του Σαμαρά, δίπλα στον οποίο σήμερα έχει γίνει κτηνοτροφείο.  Ο μύλος όμως ακόμη στέκεται, οι μυλόπετρες, όλα στέκονται. Στη συνέχεια επί τουρκοκρατίας χτίστηκαν και οι υπόλοιποι, στο σύνολο δεκατρείς. Μαζεύονταν δυο – τρεις νομάτοι, βάζανε τα χρήματα, χτίζανε το στέγαστρο και γινόταν ο αλευρόμυλος, ο οποίος άρχιζε να λειτουργεί, αφού έδιναν τη σχετική άδεια οι Τούρκοι.

 

 

Συνολικά πόσοι νερόμυλοι υπήρχαν στην περιοχή;

Μαζί με του Σαμαρά δεκατρείς. Αυτός που βρίσκεται πιο ψηλά είναι ο μύλος του Άλλιου, ο οποίος χτίστηκε το 1912 και στη συνέχεια αγοράστηκε από δύο Κιλκισιώτες, οι οποίοι τον μετέτρεψαν στο μύλο που παρήγαγε το καλύτερο αλεύρι της περιοχής. Έπειτα είναι του Σαμαρά και στη συνέχεια του Καλλίνη, που χρησιμοποιήθηκε από τους Γάλλους το 1917.

Πώς βρέθηκαν οι Γάλλοι στην περιοχή;

Οι Γάλλοι ήρθαν στην Ελλάδα μετά τη συμφωνία που έκλεισε ο Βενιζέλος με την Αντάντ κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου. Οι Γάλλοι έφεραν υλικά κι έστησαν μηχανήματα για ηλεκτρικό ρεύμα. Είχανε φέρει και τουρμπίνα, η οποία γυρνούσε με το νερό και παρήγαγε ηλεκτρικό ρεύμα, το οποίο το χρησιμοποιούσαν για τις εγχειρήσεις των τραυματιών και στη συνέχεια για την κάλυψη των αναγκών του χωριού. Οι Γάλλοι ήταν εκείνοι που κατασκεύασαν και την κρήνη που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Γουμένισσας στην κεντρική πλατεία. Αρχικά στη θέση της κρήνης υπήρχε μια στέρνα. Οι Γάλλοι μηχανικοί και τραυματίες μετέτρεψαν τη στέρνα στην κρήνη, η οποία φέρει ακόμη και σήμερα την επιγραφή «Διαβάτα, ενθύμου των Γάλλων στρατιωτών».

Και οι υπόλοιποι μύλοι; Σε ποιους ανήκαν;

Μετά του Καλλίνη είναι ο μύλος του Χατζηγεωργίου. Επίσης παλιός. Σήμερα τον αγόρασε ένας Γερμανός, ο οποίος και τον συντηρεί. Οι τέσσερις τελευταίοι είναι του Βαβάμη, του Γότσου, του Πέτρου Άλλιου και τέλος του Δρασλιάκη, ο οποίος είχε την υψηλότερη κρέμαση και κατ’ επέκτασιν ήταν και ο πιο ισχυρός.

Και τα μπατάνια; Τι ήταν;

Εκείνη την εποχή δεν χρησιμοποιούσαν το βαμβάκι αλλά το μαλλί. Το μαλλί, αφού το παίρνανε από το πρόβατο, το πλένανε, το καθαρίζανε, το γνέθανε και στη συνέχεια οι ελεύθερες κοπέλες που φτιάχνανε τα προικιά τους το υφαίνανε στον αργαλειό. Όταν όμως το ύφασμα υφανθεί, στέκεται πολύ άγριο, άγαρπο. Γι’ αυτό το λόγο, δίπλα στους μύλους κάνανε και τα βατάνια. Τα βατάνια αποτελούνταν από έναν κύλινδρο, πέντε – δέκα μέτρων ψηλό, από ξύλο καστανιάς.

Γιατί από ξύλο καστανιάς;

Γιατί και σε αφθονία υπήρχε στην περιοχή και δεν σάπιζε· άντεχε περισσότερο.

Και πώς λειτουργούσε λοιπόν το βατάνι;

Υπήρχε μια φτερωτή που ήταν βυθισμένη κάτω από το μπατάνι. Τις ακτίνες που στήριζαν τη φτερωτή, τις σφήνωναν σ’ έναν άξονα που ήταν συνήθως ένας χοντρός κορμός δέντρου. Πάνω από αυτόν υπήρχαν δοκάρια που αποτελούσαν τη βάση για να στηριχθούν τέσσερα κατακόρυφα δοκάρια. Αυτός ήταν ο σκελετός της μηχανής. Ο κύλινδρος αυτός που τοποθετούνταν δίπλα στη μυλόπετρα είχε ορισμένες εξοχές. Καθώς περιστρεφόταν, τα τοκμάκια  -  τέσσερα στη σειρά – που έμοιαζαν με τσεκούρια έπεφταν με δύναμη στη λεκάνη όπου είχαν τοποθετηθεί τα υφάσματα Το μπατάνι δούλευε όπως ακριβώς μια λατέρνα. Το ένα χτυπούσε, το άλλο άνοιγε. Το ένα κατέβαινε, το άλλο χτυπούσε.

Και το αποτέλεσμα; Ποιο ήταν;

Όταν ο νοικοκύρης πήγαινε το ύφασμα, το μάλλινο δεν είχε εκείνο το βελούδο. Το νερό σχηματίζει το βελούδο. Μετά από δυο – τρεις ώρες στους κοπάνους του κυλίνδρου το ύφασμα άπλωνε. Στη συνέχεια έμπαινε στο ζεστό νερό που ζεσταινόταν σε καζάνι δίπλα στο βατάνι και μάζευε. Έπειτα το έβγαζαν για να στεγνώσει. Έτσι γινόταν το σιάκι και ο ιδιοκτήτης του βατανίου πληρωνόταν με το μέτρο.

Τι είδους μάλλινα υφάσματα έστελναν στο βατάνι;

Κυρίως τα προικιά (φούστες, εσώρουχα) και βελέντζες, οι οποίες ήταν ιδιαιτέρως διαδεδομένες στα βουνοχώρια, στα Λιβάδια. Τότε προέκυψε μια νέα ανάγκη, ο καθαρισμός των βελεντζών. Έτσι, δίπλα στα βατάνια έγιναν κύκλοι από σανίδια. Ο κύκλος αυτός ήταν πάνω φαρδύς και κάτω κατέληγε κωνικός. Κάθε σανίδι απείχε από το δεύτερο 2 - 3 πόντους. Αυτού του είδους η λεκάνη στη συνέχεια γέμιζε νερό κι εκεί μέσα έβαζαν τις βελέντζες. Καθώς το νερό έπεφτε με ορμή, γυρνούσε τις βελέντζες και τις καθάριζε. Κάπου – κάπου έριχναν και λίγο ζεστό νερό, όχι όμως τόσο πολύ όσο έριχναν για να γίνει το σιάκι. Έτσι, η βελέντζα γινόταν ανθηρή, με χρώματα ζωντανά που τα χαιρόσουν.

Εκτός από τα μπατάνια μήπως γνωρίζετε να μας πείτε και για τις σημαντικές κρήνες στη Γουμένισσα;

Εκτός από τη μεγάλη βρύση των Γάλλων στην κεντρική πλατεία υπήρχε και η βρύση της Γκλόπας στο δρόμο για το ποτάμι. Η βρύση της Γκλόπας ήταν αρχικά πηγή, την οποία η οικογένεια Τρένκα την πέρασε στην απέναντι πλευρά και την έκανε βρύση. Υπήρχε και η κάτω Γκλόπα, στην οποία έβγαινε το νερό από το βράχο. Εδώ  και στη Γιούρβιτσα έρχονταν για νερό οι κάτοικοι της Γουμένισσας, όταν έβρεχε πολύ και χαλούσε ο υδραύλακας.

Η Γιούρβιτσα πού βρίσκεται;

Η Γιούρβιτσα είναι το μικρό ποτάμι κάτω από την αγορά. Το νερό της όμως δεν είναι και τόσο καλό όσο της Γκλόπας, διότι περιέχει πολύ ασβέστη.

Σήμερα η Γουμένισσα από πού υδροδοτείται;

Το 1962 με 1963 χάρη στα έργα που έγιναν υδροδοτήθηκε η πόλη απευθείας από την πηγή στο βουνό. Ο δε δημόσιος δρόμος ακολούθησε την πορεία του παλιού υδραύλακα.

 

 

 

Εκτός από αυτές τις κρήνες που ήδη αναφέραμε, δηλαδή της κεντρικής πλατείας και της Γκλόπας, υπήρχαν και άλλες στη Γουμένισσα; Διότι κατά τη διάρκεια της περιπάτου μας στην πόλη εντοπίσαμε και άλλες.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορία της βρύσης στην πλατεία Μακεδονομάχων. Παλιά με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου το νερό κοβόταν, διότι ήταν σε μια χαράδρα που κατέβαζε πολύ νερό και γέμιζε τον υδραύλακα με λάσπη. Κάποιος άνθρωπος της γειτονιάς που ήθελε να προσφέρει αποφάσισε να σχεδιάσει ένα πηγάδι.

Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος;

Δε θυμάμαι το όνομά του. Ο πατέρας μου πάντως που είχε γεννηθεί το 1881 τον είχε προλάβει. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν – το επάγγελμα του οποίου ήταν κτίστης –  και με τη βοήθεια της γειτονιάς έβαλε κάτω χοντρά ξύλα από καστανιές σε τετράγωνο και έπειτα χρησιμοποίησε ξερή πέτρα, η οποία ήταν κατάλληλα τοποθετημένη, ώστε να μπορούν να κατεβαίνουν – ένα είδος σκάλας δηλαδή – και να καθαρίζουν το πηγάδι.

Δηλαδή παλιά στην πλατεία των Μακεδονομάχων υπήρχε πηγάδι;

Ναι. Οι Γάλλοι ήταν εκείνοι, οι οποίοι μετέτρεψαν το πηγάδι σε βρύση. Ορισμένοι από τους τραυματίες που ανάρρωναν στο νοσοκομείο που είχαν στήσει οι Γάλλοι στην περιοχή κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν υδραυλικοί. Αυτοί τοποθέτησαν τους απαραίτητους σωλήνες κι έκτισαν τη βρύση, η οποία στην ουσία τροφοδοτείται από το παλιό πηγάδι.

Και μια τελευταία ερώτηση. Πόσο σημαντικό ρόλο νομίζετε ότι έπαιξε το νερό στην ανάπτυξη της περιοχής;

Πολύ σημαντικό. Ιδιαίτερα από την εποχή που κατασκευάστηκε ο υδραύλακας και μετά ο τόπος πλούτισε, διότι ευνοήθηκαν οι καλλιέργειες (τα αμπέλια, τα καπνά) και η λειτουργία των μύλων, που χρησιμοποιήθηκαν και για την παραγωγή του αλευριού αλλά κυρίως για το σιάκι των μάλλινων υφασμάτων.

Σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας.

 

 

 

 

 

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ κ. ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΑΡΑ

(Ζιέλκας Μάριος)

 

 Αριστερά ο κ.Π.Καλαντίδης και στο κέντρο ο κ. Αθ.Τσιάρας με το δημοσιογράφο της ομάδας

 

 

Περιγράψτε μας, σας παρακαλώ, το μπατάνι.

Όπως βλέπετε το μπατάνι αποτελείται από έναν μεγάλο κυλινδρικό σωλήνα, ο οποίος στενεύει προς τα κάτω και χύνει γι’ αυτό το λόγο με μεγάλη ορμή το νερό στη δριστέλλα. Η δριστέλλα είναι αυτή η ξύλινη λεκάνη – σκάφη, η οποία στενεύει προς τα κάτω κι έχει βάθος τρία μέτρα· σε αυτήν τοποθετούνται οι βελέντζες και οι κουβέρτες που είναι για πλύσιμο.

Πώς φθάνει το νερό στο σωλήνα;

Από το ρέμα. Όταν θέλω να έχει πίεση αλλάζω με σανίδες τη ροή του. Απλά πράγματα.

Απ’ ό,τι βλέπω τώρα πλένετε κυρίως βελέντζες.

Τώρα χρησιμοποιούμε το μπατάνι για να τις πλένουμε. Παλιά το χρησιμοποιούσαμε για να τις κάνουμε. Όταν έρχονταν σ’ εμάς οι βελέντζες ήταν άγριες. Για να μαλακώσουν και να γίνουν στις άκρες τους λεπτά νήματα, έπρεπε να μείνουν για αρκετές ώρες στο μπατάνι και να μαλακώσουν από το νερό. Το ίδιο συνέβαινε και με τα ρούχα που ήταν μάλλινα και υφασμένα στον αργαλειό.

Και πόση ώρα πρέπει να μείνουν οι βελέντζες στο νερό;

Από 24 έως 48 ώρες. Αναλόγως το μαλλί.

Και πότε ξέρετε ότι είναι έτοιμες;

 

Τις βγάζουμε με μια γκλίτσα και βλέπουμε αν είναι γινωμένες, δηλαδή αν είναι αφράτες και τις μετράμε.

Ποιους μήνες λειτουργεί το μπατάνι;

Μόνο το καλοκαίρι πια, καθώς δουλειά δεν υπάρχει. Η μόδα της βελέντζας έχει περάσει.

Πόσο παλιό είναι το μπατάνι;

Αυτό ανήκει στην οικογένειά μου εδώ και πολλά χρόνια, από τον προπάππο μου και είναι το μοναδικό πλέον σε λειτουργία στην περιοχή.

Εσείς πόσο καιρό ασχολείστε;

Από παιδί. Τώρα είμαι να φανταστείτε 65 χρονών. Μην το βλέπετε που τώρα είναι σχεδόν ερειπωμένο. Παλιά τα μπατάνια της περιοχής ήταν ολόκληρα εργοστάσια και βγάζαμε καλά λεφτά. Οι παραγγελίες έφθαναν ως τις Σέρρες. Είχαμε μάλιστα και βαφείο, όπου βάφαμε ή ξεβάφαμε τις βελέντζες. Τις βουτούσαμε μούσκεμα σε ειδικά καζάνια, γιατί διαφορετικά η βελέντζα μπαλώνει αν είναι στεγνή. Ήταν καλά χρόνια.

Σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας.

 

 

     

Το μπατάνι σε λειτουργία

 Δίπλα στον παλιό σωλήνα

 

 

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. ΔΗΜΑΡΧΟ ΤΗΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ

ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΔΥΟ ΠΟΤΑΜΙΑ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ

9 Μαΐου 2007

Κύριε Δήμαρχε,

 

Είμαστε παιδιά της Α΄ Γυμνασίου. Μαζί με την καθηγήτριά μας κ. Μπάρτζου έχουμε δημιουργήσει μια περιβαλλοντική ομάδα. Σε μια από τις εκδρομές μας επισκεφθήκαμε μια από τις ωραιότερες περιοχές του τόπου μας, την περιοχή Δύο ποτάμια, που βρίσκεται πολύ κοντά στο Γυμνάσιό μας. Θαυμάσαμε το όμορφο τοπίο και αφήσαμε τη φαντασία μας να πετάξει για να δούμε πόσο πιο όμορφη θα μπορούσε να γίνει αυτή η τοποθεσία. Μετά καθίσαμε και αξιολογήσαμε όλη η ομάδα τα θετικά και τα αρνητικά της περιοχής.

Στα θετικά μπορούμε να επισημάνουμε το πανέμορφο φυσικό περιβάλλον, τα δύο ποτάμια που συναντιούνται (της Κάρπης και της Γρίβας), τον καταρράκτη με την πανέμορφη λιμνούλα και τα πολλά δέντρα. Επίσης, υπάρχουν κάποιοι πάγκοι με ξύλινα τραπέζια, ξύλινες γέφυρες κι ένα ξύλινο σπιτάκι. Στα θετικά μπορούμε επιπλέον να αναφέρουμε ότι συναντήσαμε πολλούς επισκέπτες οι οποίοι απολάμβαναν το τοπίο.

Θα θέλαμε όμως να κάνουμε και κάποιες παρατηρήσεις για να βελτιωθεί η κατάσταση του χώρου. Παρατηρήσαμε ότι υπάρχουν βρύσες αλλά το σπιτάκι και οι γούρνες δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Υπάρχουν κάποια δρομάκια για περίπατο, τα οποία όμως θα μπορούσαν να είναι περισσότερα και σε καλύτερη κατάσταση. Το ξύλινο σπιτάκι μένει αναξιοποίητο κι έχει σημαντικές φθορές. Η περιοχή δεν είναι τόσο καθαρή όσο θα έπρεπε. Γι’ αυτό, βέβαια, υπεύθυνος δεν είναι μόνον ο Δήμος αλλά και εμείς οι ίδιοι που τον επισκεπτόμαστε.

Για όλα τα παραπάνω η ομάδα μας προτείνει:

v    Να τοποθετηθούν κάδοι απλοί και ανακύκλωσης (γυαλιού, χαρτιού, πλαστικού και αλουμινίου), κατά προτίμηση ξύλινοι για να δένουν αρμονικά και με το φυσικό περιβάλλον

v    Να επισκευαστεί το σπιτάκι και να αξιοποιηθεί

v    Να επενδυθούν οι γούρνες με πέτρα

v    Να τοποθετηθούν πινακίδες που να κατευθύνουν τον επισκέπτη προς την τοποθεσία Δύο ποτάμια

v    Να πεζοδρομηθεί εν μέρει ο δημόσιος δρόμος που οδηγεί στη συγκεκριμένη θέση, ώστε οι επισκέπτες να απολάμβανουν με ασφάλεια τον περίπατό τους

 Κλείνοντας αυτή την επιστολή θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η περιβαλλοντική ομάδα του Γυμνασίου Γουμένισσας θα είναι πάντα στη διάθεσή σας και πρόθυμη να σας βοηθήσει για την ανάδειξη αυτού του τόπου.

 

Μετά τιμής,

Παπακαρμέζη Σοφία

Σουλούντση Μαρία

(εκ μέρους της

        Περιβαλλοντικής Ομάδας)

 

 

 

 

 

 

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΥΔΑΤΙΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΩΝ

 

Τρεις ομάδες (α΄ομάδα: Κουσιδώνη Έφη, Λέτσιου Αντωνία. Τσιώρα Ζωή· β΄ομάδα: Παπακαρμέζη Σοφία, Σουλούντση Μαρία, Τραχανίδου Κατερίνα· γ΄ομάδα: Ζιέλκας Μάριος, Τάτσης Πολυχρόνης) εργάστηκαν κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων σχολικών διακοπών για τη συμπλήρωση και συγκέντρωση των ερωτηματολογίων που αφορούσαν τα καταστήματα των κεντρικών πλατειών της Γουμένισσας.

Οι εντυπώσεις των παιδιών ήταν θετικές και απ’ ό,τι φαίνεται το διασκέδασαν, αν και συχνά οι απαντήσεις που λάμβαναν δεν είχαν σχέση με τις ερωτήσεις που θέτονταν.

Σε γενικές γραμμές, πάντως, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι πλέον η ύπαρξη κρήνης δεν αποτελεί βασικό κριτήριο για τη δημιουργία ενός καταστήματος, σε αντίθεση με παλαιότερες εποχές που το τρεχούμενο νερό ήταν μια πολυτέλεια. Μόνο σε δύο περιπτώσεις, καταστηματάρχες (ένας φωτογράφος στην οδό Ταβουλάρη 1 και ένας ζαχαροπλάστης στην οδό Γκόνου 2) ανέφεραν ότι όντως η ύπαρξη κρήνης ή συντριβανιού  στην περιοχή (και κυρίως η κρήνη – ορόσημο της Γουμένισσας που χτίστηκε από τους Γάλλους το 1918) συμβάλλει στην αύξηση του αριθμού πελατών που επισκέπτονται το κατάστημα, καθώς αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες.

 

  

 

 

 

 

 

Η ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ

ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

Αν βρεθείτε στη Γουμένισσα, πρέπει οπωσδήποτε:

·        Να επισκεφτείτε την Τσέρνα Ρέκα ή Μαυροπόταμο, το Μεγάλο ποτάμι που πηγάζει από την Κάρπη και απέχει μόλις μισή ώρα με τα πόδια από το Γυμνάσιο της Γουμένισσας, για να δείτε τους καραρράχτες που σχηματίζονται και να απολαύσετε το φαγητό σας κάτω από τη σκιά των δέντρων

·        Να προσέξετε στα δεξιά του δρόμου την κρήνη της Γκλόπας, την οποία προσπάθησαν πριν μερικά χρόνια να αναδείξουν με τη βοήθεια και της δασκάλας τους, κ.Καλαϊτζίδου Άννα-Μαρίας, οι μαθητές του 2ου Δημοτικού Σχολείου. Αν και τώρα η περιοχή είναι γεμάτη χόρτα και παραμελημένη και η κρήνη έχει σταματήσει να τρέχει, παραμένει ένα από τα πιο όμορφα σημεία, στα οποία μπορεί να καθίσει κανείς για να ξεκουραστεί, να διαβάσει το βιβλίο του και να απολαύσει τη φύση και το κελάηδημα των πουλιών

     

·        Να ανακαλύψετε τη Γιούρβιτσα, το άλλο ποτάμι της πόλης,  και να ακούσετε από τους ντόπιους τον θρύλο για το φάντασμα της νύφης που ατύχησε στο γάμο της και στοιχειώνει την περιοχή

   

 

 

·        Να θαυμάσετε την κρήνη που έχτισαν οι Γάλλοι στρατιώτες, το 1918, σε ανάμνηση της παραμονής τους στην περιοχή κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και να πιείτε έναν καφέ κάτω από τη σκιά των μεγάλων πλατάνων της κεντρικής πλατείας

·        Να συνομιλήσετε με τους μουσικούς που συχνάζουν στην πλατεία Μακεδονομάχων, όπου βρίσκεται και το πηγάδι που μετατράπηκε σε βρύση από τους Γάλλους υδραυλικούς και το ηρώο προς τιμήν εκείνων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα

·        Να κάνετε έναν περίπατο στην πόλη για να ανακαλύψετε και με τη βοήθεια του χάρτη που ακολουθεί τις υπόλοιπες κρήνες και συντριβάνια και να έχετε την ευκαιρία να θαυμάσετε την τοπική αρχιτεκτονική. Αν χαθείτε, μη διστάσετε να ρωτήσετε τους φιλικούς και πάντα πρόθυμους να εξυπηρετήσουν κατοίκους της Γουμένισσας

·        Να επισκεφθείτε το μπατάνι που ανήκει στην οικογένεια του κ.Θανάση Τσιάρα στη Γρίβα, το οποίο ουσιαστικά πλέον λειτουργεί ως νεροτριβή

·        Να διαβάσετε το λεύκωμα των Θανάση Βαφειάδη και Άννα Τζάκου για τα αξιόλογα κτίρια της Γουμένισσας και φυσικά τη δική μας εργασία, για να βρείτε ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις κρήνες, τους νερόμυλους, τις νεροτριβές και τα μπατάνια στην ευρύτερη περιοχή

 

 

 

 

 

 

Αποτελέσματα εκπαιδευτικού τραπεζομάντηλου

Πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης με θέμα το νερό και η ανθρώπινη δραστηριότητα στο δήμο της Γουμένισσας

 

Τόπος: Γυμνάσιο Γουμένισσας

Ημερομηνία: 28 Ιανουαρίου 2007

 

Θέμα: Περιβάλλον και εκπαίδευση

 

Ερωτήματα

 

Τι σημαίνει για εσάς «περιβάλλον»;

Ø     Ζώα, φύση, φυτά, ζωή, οξυγόνο

Ø     Οξυγόνο, ζωή για πάντα και για όλους

Ø     Είναι η φύση που μας περιβάλλει, η οποία μας δίνει ζωή παρ’ όλο που την καταστρέφουμε

Ø     Είναι ένα μέρος όπου πρέπει να είναι καθαρό

Ø     Είναι ένα μέρος που περιβάλλει όλους τους ανθρώπους, γιατί είναι η ίδια η φύση

Ø     Είναι η φύση που αποτελείται από χλωρίδα και πανίδα, δηλαδή τα ζώα και τα φυτά και φυσικά όλοι οι υδροβιότοποι, τα ποτάμια, οι λίμνες και οι θάλασσες

Ø     Το περιβάλλον είναι πηγή ζωής με τη χλωρίδα και την πανίδα χαρίζοντας οξυγόνο από τα δέντρα και νερό από τα ποτάμια και τις λίμνες

Ø     Είναι το μέρος όπου ζούνε όλοι οι μικροί και οι μεγάλοι οργανισμοί

 

Τι σημαίνει για εσάς «σέβομαι το περιβάλλον»;

Ø     Πρέπει να διατηρώ το περιβάλλον καθαρό

Ø     Το περιβάλλον πρέπει να διατηρείται καθαρό και να έχει τη σέβασή του από όλους

Ø     Η διατήρηση της καθαριότητας του περιβάλλοντος και της φυσικής ισορροπίας

Ø     Σημαίνει ότι προσέχω το περιβάλλον και δε μολύνω τον τόπο μου

Ø     Σημαίνει ότι δεν καταπατώ τους φυσικούς και αυτονόητους νόμους του περιβάλλοντος, δηλαδή εναρμονίζομαι με τη φύση

Ø     Δεν πετάω σκουπίδια, δε μολύνω το περιβάλλον

Ø     Δεν πετάω σκουπίδια και όταν βλέπουμε κάποια σκουπίδια πρέπει να τα μαζεύουμε

Ø     Να μην πετάω σκουπίδια στα ποτάμια, τις λίμνες και τις θάλασσες

Ø     Σημαίνει να φροντίζουμε το περιβάλλον, να μην το μολύνουμε

 

Ποια ήταν η χειρότερη στιγμή της περιβαλλοντικής ομάδας;

Ø     Όταν μαζεύουμε σκουπίδια στο ποτάμι

Ø     Στην εκδρομή, το βράδυ – νύχτα

Ø     Όταν πηγαίναμε στη λίμνη, είχε πολλές στροφές

Ø     Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν δε μας άφηναν οι κυρίες να βγαίνουμε έξω από τα δωμάτια και όταν ο Χρόνης πήρε τηλέφωνο την Ιωάννα και μας τρόμαξε

Ø     Όταν είχαμε πάρει εμείς τα αγόρια το Cd-player της Κατερίνας της Καλαντίδου και μας κυνηγούσε σε όλη τη μαθητική εστία

Ø     Όταν το μεσημέρι μετά από το φαγητό δεν μας αφήσανε ελεύθερους αλλά μας πήγανε για περπάτημα στο χωριό

Ø     Όταν η Αλίκη μου την έσπασε και ήθελα να φύγω από το δωμάτιο να πάω να βρω τα άλλα τα κορίτσια

Ø     Όταν είδαμε τους αργυροπελεκάνους πεθαμένους στη λίμνη

Ø     Όταν είδαμε τα σκουπίδια πεταμένα στους γκρεμούς, στο ποτάμι και τη λίμνη

Ø     Όταν πήγαμε στη λίμνη και είδαμε πως ήταν μολυσμένη

Ø     Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν πήγαμε να μαζέψουμε τα σκουπίδια που μύριζαν από μακριά άσχημα

 

Ποια ήταν η καλύτερη στιγμή της περιβαλλοντικής ομάδας;

Ø     Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν συναντηθήκαμε με όλη την ομάδα και λέγαμε αστεία

Ø     Όταν καθαρίσαμε το ποτάμι από τα σκουπίδια

Ø     Όταν πήγαμε στη λίμνη Κερκίνη

Ø     Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν γυρνούσαμε στη Γουμένισσα και ψάχναμε τις κρήνες της Γουμένισσας

Ø     Όταν πήγαμε εκδρομή στα Πορόια, όπου πήγαμε στη μαθητική εστία και στη λίμνη, αλλά το καλύτερο μέρος της εκδρομής ήταν όταν όλοι πέσαμε με τα μούτρα στο περίπτερο και όταν η Μαρία σφήνωσε στη ζώνη του καθίσματος

Ø     Όταν ήρθε η ώρα του ύπνου, γιατί τότε όλοι ήμασταν κουρασμένοι και κοιμηθήκαμε κατευθείαν

Ø     Όταν έλειπαν οι κυρίες και εμείς κάναμε πλάκα στα κορίτσια και αυτές φοβήθηκαν πάρα πολύ και μετά βγαίναμε στα μπαλκόνια και χτυπούσαμε τα τζάμια τους

Ø     Όταν είχαμε πάει όλη η ομάδα της πειβαλλοντικής εκπαίδευσης πήγαμε εκδρομή

Ø     Όταν είμαστε όλα τα μέλη συγκεντρωμένα

Ø     Όταν η ομάδα βρίσκεται, συγκεντρώνεται για να συζητήσει τα επόμενα σχέδια της. Αυτό είναι το καλύτερο

 

 

Το σύνθημα

της περιβαλλοντικής ομάδας

 

Συνθέτες – Δημιουργοί: όλα τα παρευρισκόμενα μέλη στη συνάντηση της 28ης Ιανουαρίου 2007

 

Είμαστε οι πιο καλοί

Περιβαλλοντικοί

Δεν ταιριάζει και πολύ

Αλλά είμαστε φοβεροί

Κάθε μέρα και πρωΐ

Τρέχουμε από δω και κει

Στο χώρο και το χρόνο

Πάντοτε μαζί

Για εκδρομές και πάρτυ

Είμαστε αρχηγοί.